Każda kartka VirAR działa tak samo: wydrukowane zdjęcie jest wyzwalaczem. Gdy aparat telefonu zobaczy dokładnie ten obraz, odtwarza nad nim Twoje wideo. Oznacza to, że zdjęcie umieszczone na papierze wykonuje jednocześnie dwa zadania — musi dobrze wyglądać i musi być rozpoznawalne dla aparatu trzymanego pod kątem, w salonie, wieczorem.
Co jest łatwe dla aparatu
- Szczegóły rozłożone na całej klatce — faktura, krawędzie, drobne elementy w więcej niż jednym miejscu.
- Wyraźny kontrast między jasnymi i ciemnymi obszarami, a nie jeden łagodny gradient.
- Kompozycja niecentralna. Obiekt dokładnie na środku na jednolitym tle daje aparatowi niemal nic, czego mógłby się uchwycić w narożnikach.
- Matowy lub półmatowy papier. Połysk pod sufitowym światłem rzuca odblask dokładnie na obszar, który odczytuje aparat.
Co po cichu to utrudnia
- Duże puste niebo, ściana albo tło — piękne, ale puste dla systemu śledzenia.
- Silne rozmycie albo bardzo płytka głębia ostrości: ostry fragment może stanowić zbyt małą część obrazu.
- Powtarzające się wzory — paski, kafelki, szachownica. Aparat znajduje wiele dopasowań i nie potrafi ich rozróżnić.
- Mocne kadrowanie okrągłą lub mocno zaokrągloną maską, a potem przybliżanie. Narożniki, których użyłby aparat, znikają.
Przydatny test: zmruż oczy, patrząc na zdjęcie. Jeśli rozmywa się w dwa albo trzy miękkie kształty, aparat też będzie miał problem.
Dobra wiadomość
Większość zwykłych zdjęć rodzinnych to znakomite cele śledzenia. Osoba w pokoju, stół z przedmiotami, ogród — to wszystko pełne jest detali, które uwielbia system śledzenia. Kłopotliwe bywają zwykle te celowo minimalistyczne obrazy: pojedynczy przedmiot na białym tle albo mocna plama koloru bez niczego w środku.
Jeśli nie masz pewności, zbuduj kartkę i wypróbuj ją na własnym ekranie przed złożeniem zamówienia. Warstwa AR działa też na telefonie skierowanym na monitor — nie tak niezawodnie jak na papierze, ale wystarczająco, żeby stwierdzić, czy problemem jest samo zdjęcie.